Nick Seijkens (Eindhoven 1956) studeerde aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Exposeert vanaf 1980 bij diverse galeries in Nederland, zo ook bij Artterre in de periode tussen 1997 en 2002.
In de middeleeuwse kunst wordt grotendeels religieuze symboliek afgebeeld en de hemel is de ruimte waar het verhaal zich afspeeld. Hiervoor wordt vaak goud gebruikt. In de Renaissance wordt onderzoek gedaan naar de mens en zet onze 3 dimensionale ruimte zich voort in die van het schilderij en daarmee is de kunst op aarde beland. In de 20e eeuw wordt juist de vlakheid van de aanwezigheid van het schilderij als materie benadrukt en daarmee wordt het werk abstract. Nick Seijkens werkt vanuit een (kunst)historisch besef en in zijn werk zijn de drie genoemde zienswijzen vaak verweven. Onderwerpen zijn dikwijls mythologisch of religieus georiënteerd zoals bijvoorbeeld de “Piëta”: het thema van zich verbonden weten aan de medemens en de pijn om de ander los te (moeten) laten, een universeel en tijdloos gegeven. Daarmee staat de mens herkenbaar of in landschappelijke nevelen gehuld centraal. Ruimte onstaat in het werk van Seijkens door het gebruik van licht-, donker- en kleurcontrasten. Diagonale richtingen bepalen de compositie waardoor het oog zig-zag in het schilderij wordt gezogen. Het schilderij is een scherm tussen twee werelden in. Je kijkt er tegen aan, er doorheen en soms komt er iets terug. Het afgebeelde doet moeite om tot ons door te dringen en wordt soms door de verf gehinderd zich kenbaar te maken. Aan het oppervlak van het doek speelt zich het schilderij zelf af waar wij doorheen moeten kijken. Zoals de metamorfose in de mythologie een grote rol speelt zo verandert het schilderij voortdurend van gedaante.
Nick Seijkens, januari 2012